হৰিবৰ বিপ্ৰ
হৰিবৰ বিপ্ৰ প্ৰাচীন অসমীয়া সাহিত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি জনাজাত লেখকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। তেওঁ কামতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ আশ্ৰয় আৰু পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ সাহিত্যিক কৰ্মৰাজি প্ৰাক্-বৈষ্ণৱ যুগৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ ভেটি মজবুত কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল।
হৰিবৰ বিপ্ৰ কামতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ দ্বাৰা পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত 'বভ্ৰূবাহনৰ যুদ্ধ', 'লৱ-কুশৰ যুদ্ধ' আৰু 'তাম্ৰধ্বজৰ যুদ্ধ' অন্যতম।
তেওঁৰ ৰচনাৰ উৎস হৈছে জৈমিনীয়াশ্বমেধ গ্ৰন্থ।
তেওঁ মাধৱ কন্দলীৰ সমসাময়িক লেখক আছিল।
হৰিবৰ বিপ্ৰ প্ৰাক্-বৈষ্ণৱ যুগৰ এজন উল্লেখযোগ্য অসমীয়া লেখক হিচাপে পৰিচিত। তেওঁৰ কাৰ্যকালত কামতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ পৰা তেওঁ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁৰ সাহিত্য চৰ্চাত সহায় কৰিছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত প্ৰধান গ্ৰন্থ আৰু compositions সমূহৰ ভিতৰত 'বভ্ৰূবাহনৰ যুদ্ধ', 'লৱ-কুশৰ যুদ্ধ' আৰু 'অশ্বমেধ পৰ্ব'ৰ অন্তৰ্গত 'তাম্ৰধ্বজৰ যুদ্ধ' বিশেষভাবে উল্লেখ্য। এই সকলোবোৰ ৰচনা জৈমিনীয়াশ্বমেধৰ পৰা সংগ্ৰহ বা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
সাহিত্য সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত হৰিবৰ বিপ্ৰৰ এক সুকীয়া শৈলী আছিল। তেওঁৰ লিখনশৈলীত সৰল ব্যাখ্যা আৰু অলংকাৰিক শব্দৰ সুন্দৰ প্ৰয়োগ দেখা যায়। তেওঁৰ এই সাহিত্যিক বৈশিষ্ট্য আৰু শৈলী তেওঁৰ সমসাময়িক লেখক মাধৱ কন্দলীৰ পিছতেই গণনা কৰা হয়। তেওঁৰ এই অনন্য প্ৰকাশভংগীয়ে প্ৰাচীন অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰাত সহায় কৰিছিল।
তেওঁৰ সমসাময়িক অন্যান্য প্ৰাক্-বৈষ্ণৱ যুগৰ লেখকসকলৰ সৈতে মিলি হৰিবৰ বিপ্ৰই অসমীয়া সাহিত্যৰ এক শক্তিশালী প্ৰাৰম্ভিক ভিত্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁৰ লগতে সেই সময়ৰ অন্যান্য বিশিষ্ট লেখকসকলৰ ভিতৰত ৰুদ্ৰ কন্দলী, কবিৰত্ত সৰস্বতী, মাধৱ কন্দলী আৰু হেম সৰস্বতীয়েও অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল। এই প্ৰতিভাশালী লেখকসকলৰ সামূহিক প্ৰচেষ্টাই অসমীয়া সাহিত্যৰ ধাৰাটো আগুৱাই নিবলৈ সক্ষম হৈছিল।