আপ’ বা আপং হ’ল উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু অসমৰ টানি জনজাতিসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এবিধ পাণীয়। এই পাণীয়বিধ চাউল কিন্ৱন কৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ ঘৰুৱা পৰিৱেশত ইয়াক সাধাৰণতে উৎপাদন কৰা হয়। অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু অসমৰ বিভিন্ন জনজাতিৰ মাজত ইয়াক সুকীয়া নামেৰে পৰিচিত কৰা হয়।

পৰম্পৰাগতভাৱে আপ’ মূলতঃ দুই প্ৰকাৰৰ পোৱা যায়। এই দুই প্ৰকাৰ হ’ল ন’গিন আপং আৰু পৰ’ আপং। এই পাণীয় প্ৰস্তুত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন অঞ্চলত পৃথক পৃথক পদ্ধতি অৱলম্বন কৰা দেখা যায় যদিও ইয়াৰ মূল কিন্ৱন প্ৰক্্ৰিয়াটো সকলো ঠাইতে একেই থাকে। এই অভিন্নতাই এই ব্ৰুয়িং বা প্ৰস্তুতকৰালীৰ উমৈহতীয়া মূলৰ ফালে আঙুলিয়ায়।

অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টানি জনজাতিৰ সমাজত এই পাণীয়বিধৰ যথেষ্ট প্ৰচলন আছে। ঘৰুৱাভাৱে প্ৰস্তুত কৰা এই পাণীয়বিধৰ প্ৰস্তুতকৰণ প্ৰক্্ৰিয়াটো অঞ্চলভেদে কিছু ভিন ভিন হ’ব পাৰে, তথাপি ইয়াৰ বনিৱাদ আৰু প্ৰস্তুতিৰ মূল ভিত্তি একেই থাকে। এই পাণীয়বিধ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ থলুৱা সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে।