চাৰ আব্দুল মজিদ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ কালছোৱাত এজন বিশিষ্ট ন্যায়ীশ হিচাপে পৰিচিত হৈছিল। অসম ভূমিত জন্মগ্ৰহণ কৰা এইগৰাকী ব্যক্তিয়ে কেৱল ন্যায়ালয়তে নহয়, শিক্ষা আৰু সাহিত্য জগততো নিজৰ পৰিচয় এৰি গৈছিল। তেওঁ এজন বিদগ্ধ পণ্ডিত হিচাপে বাংলা আৰু অসমীয়া—উভয় ভাষাৰ ওপৰতে গভীৰ দখল ৰাখিছিল আৰু দুয়োটা ভাষাৰ চৰ্চাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।

তেওঁৰ ভাষাগত পাণ্ডিত্য আছিল অত্যন্ত বিস্তৃত। তেওঁ আৰবী, ফাৰ্চী, ইংৰাজী, বাংলা আৰু অসমীয়া—এই কেইবাটাও ভাষা জানিছিল আৰু এই ভাষাসমূহত সাবলীলভাৱে কথা পাতিব পাৰিছিল। বিভিন্ন ভাষাত থকা তেওঁৰ এই দখল আৰু পাণ্ডিত্যে তেওঁক সেই সময়ৰ এজন বহুমুখী প্ৰতিভা সম্পন্ন ব্যক্তি হিচাপে চিনাক্ত কৰিছিল।

তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মই অসম আৰু ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ আইনী তথা শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰখনত এক বিশেষ স্থান দখল কৰি আছে। এজন সফল ন্যায়ীশ হোৱাৰ লগতে তেওঁ যিধৰণে একাধিক ভাষা আৰু সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰিছিল, সেয়ে তেওঁক এজন প্ৰকৃত পণ্ডিত আৰু সমাজৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি হিচাপে চিৰস্মৰणीय কৰি ৰাখিছে।